حافظ

(727 - 792 هـ.ق)

<p>درختِ دوستی بنشان که کامِ دل به بار آرد</p><br><p>نهالِ دشمنی بَرکَن که رنج بی‌شمار آرد</p><br><p>چو مهمانِ خراباتی به عزت باش با رندان</p><br><p>که دردِ سر کشی جانا، گرت مستی خمار آرد</p><br><p>شبِ صحبت غنیمت دان که بعد از روزگارِ ما</p><br><p>بسی گردش کُنَد گردون، بسی لیل و نهار آرد</p><br><p>عِماری دارِ لیلی را که مَهدِ ماه در حکم است</p><br><p>خدا را در دل اندازش که بر مجنون گذار آرد</p><br><p>بهارِ عمر خواه ای دل، وگرنه این چمن هر سال</p><br><p>چو نسرین صد گل آرد بار و چون بلبل هِزار آرد</p><br><p>خدا را چون دلِ ریشم قراری بست با زلفت</p><br><p>بفرما لعلِ نوشین را که زودش باقرار آرد</p><br><p>در این باغ از خدا خواهد دگر پیرانه سر حافظ</p><br><p>نشیند بر لبِ جویی و سروی در کنار آرد</p><br>&nbsp;<br><p><br></p>

<p>هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شده به عشق</p><p>ثبت است بر جریده عالم دوام ما</p><br><p>حضرت_حافظ</p><p><br></p>

<p>ای بی‌خبر بکوش که صاحب خبر شوی</p><br><p>تا راهرو نباشی کی راهبر شوی</p><br><p>در مکتب حقایق پیش ادیب عشق</p><br><p>هان ای پسر بکوش که روزی پدر شوی</p><br><p>دست از مس وجود چو مردان ره بشوی</p><br><p>تا کیمیای عشق بیابی و زر شوی</p><br><p>خواب و خورت ز مرتبه خویش دور کرد</p><br><p>آن گه رسی به خویش که بی خواب و خور شوی</p><br><p>گر نور عشق حق به دل و جانت اوفتد</p><br><p>بالله کز آفتاب فلک خوبتر شوی</p><br><p>یک دم غریق بحر خدا شو گمان مبر</p><br><p>کز آب هفت بحر به یک موی تر شوی</p><br><p>از پای تا سرت همه نور خدا شود</p><br><p>در راه ذوالجلال چو بی پا و سر شوی</p><br><p>وجه خدا اگر شودت منظر نظر</p><br><p>زین پس شکی نماند که صاحب نظر شوی</p><br><p>بنیاد هستی تو چو زیر و زبر شود</p><br><p>در دل مدار هیچ که زیر و زبر شوی</p><br><p>گر در سرت هوای وصال است حافظا</p><br><p>باید که خاک درگه اهل هنر شوی</p>

<p>متنی که می خوانید نظر گوته درباره شخصیت ، اندیشه و ادبیات حافظ است که در دیوان غزلیات او جلوه گر شده است :</p><br><p>ای حافظ ، سخن تو هم چون ابدیت بزرگ است ؛ زیرا آن را آغاز و انجامی نیست . کلام تو هم چون گنبد آسمان ، تنها به خود وابسته است و میان نیمه ی غزل تو با مطلع و مقطع آن فرقی نمی توان گذاشت ؛ زیرا همه ی آن در حد جمال و کمال است .</p><br><p>اگر روزی دنیا به سرآید ، ای حافظ آسمانی ، آرزو دارم که تنها با تو و در کنار تو باشم . چرا که این ، افتخار زندگی من و مایه ی حیات من است .</p>