نادرشاه افشار

(1067 - 1126 هـ.خ)

نادرشاه افشار، بنیان‌گذار دودمان افشاریه و یکی از مقتدرترین پادشاهان تاریخ ایران است که به دلیل نبوغ نظامی‌اش، او را «ناپلئون شرق» نامیده‌اند. او در دورانی که ایران دچار هرج‌مرج و اشغال توسط بیگانگان بود، ظهور کرد و توانست افغان‌ها را سرکوب، روس‌ها را از شمال و عثمانی‌ها را از غرب کشور بیرون براند. نادر پس از بازگرداندن تمامیت ارضی، در دشت مغان مجلسی برپا کرد و رسماً به عنوان پادشاه ایران بر تخت نشست. او با لشکرکشی به هند و فتح دهلی، غنایم ارزشمندی چون کوه نور و دریای نور را به ایران آورد و قلمرو خود را از رود سند تا قفقاز گسترش داد. شخصیت او ترکیبی از شجاعت بی‌باکانه و انضباط سخت‌گیرانه بود که توانست ارتشی شکست‌ناپذیر ایجاد کند. با این حال، در سال‌های پایانی عمر، تندخویی و سوءظن شدید او باعث بروز شورش‌های داخلی و نارضایتی میان نزدیکانش شد. نادرشاه نه تنها یک جنگجوی بزرگ، بلکه احیاگر وحدت ملی ایران در یکی از تاریک‌ترین اعصار این سرزمین بود. او در نهایت توسط گروهی از سرداران خود که از جانشان بیمناک بودند، در خیمه‌اش به قتل رسید. شکوه دوران او با مرگش فروکش کرد، اما نام او به عنوان نماد قدرت نظامی ایران در تاریخ جاودانه ماند.