كوير

متاسفم واسه کسایی که مورد تنفر قرارش دادن چون کوته فکرن

کویر را بخوانید تا در راه کویری سیراب شوید از سراب ها

یکبار که چند سال پیش این کتاب رو مطالعه کردم یک جمله ای خوندم که توی ذهنم حک شده:
" می خواهم دورتر و دورتر روم , آنقدر دور که اگر از پا بیفتم کسی مرا نبیند"

کویر واقعا کتاب خاصیه،حتی توی نوشته های شریعتی هم جایگاه خاصی رو داره...مطالبش هنوز نیز پس از چند بار خواندن مرا به «وجد» می آورد...
و چه چیز می تواند بالاتر از این برای یک کتاب باشد،که برای نسل های آتی هم جاودانه و خواندنی بماند! ؟
بقول خود شریعتی:

وجودم تنها «یک حرف» است،و «زیستنم» تنها گفتن همان یک حرف،و نوشتن هایم نیز به سه گونه اند: اجتماعیات،اسلامیات،کویریات.
آنچه تنها مردم می پسندند : اجتماعیات،و آنچه هم من و هم مردم : اسلامیات،و آنچه خودم را راضی می کند،و احساس می کنم با آن نه کار، و چه می گویم؟ نه نویسندگی،که «زندگی» می کنم : کویریات...
این کلمات،هر کدام «پاره ای از بودنِ من» است،و نه علمیات و عقلیات...
کویر یک نوع «دلزدگی» است،صدمه ای است برای سعادت و لذت و آرامش و از دست دادن «خوش بینی»! خوشبینی آنکه زیر سایه ی درختی لمیده،و آخور آباد کرده،و پهلو از خوشبختی برآورده،و از خودش خوشش می آید...
اما آنکه مسئول است ، مسئول ساختن ، نباید ویران کردن بیاموزد ؟
چرا که کسی می تواند در پای عشق بمیرد،که پیش از آن،زندگی در پیش چشم های وی مرده باشد...
بگذار تا «شیطنت عشق» ، چشمان تو را بر عریانی خویش بگشاید،هر چند معنی آن جز رنج و پریشانی نباشد؛اما «کوری» را هرگز بخاطر «آرامش» تحمل مکن.
وانگهی کویر،نه تنها «نیستان: من و ما است،که نیستان ملت ما و روح ما و اندیشه و مذهب و ادب و زندگی ما و سرشت و سرگذشت ما همه است.
«کویر ! این تاریخی که در صورت جغرافیا،ظاهر شده است. »

خداوند این انسان دردمند و پرشور و تیز بین ما را بیامرزد

واقعاً قلم این استاد عزیز به حدی لطیف و پر ارایه هست که هر چیز مادی که در واقعیت شاید ما از اون سطحی میگذریم رابرامون با واقعیت های معنوی معنادار و ملموس می کنه و این کتاب از جمله اثرهایی هست که بایستی چندین بار خونده بشه تا شاید بشه کمی مثل ایشون نه تنها کویر بلکه پیرامونمون رو بهتر درک کنیم
روح این نویسنده عالی قدر شاد