ویلیام او. داگلاس

(1898 - 1980 م)

داگلاس به دلیل دیدگاه‌های عمیقاً ترقی‌خواهانه و آزادی‌خواهانه‌اش شناخته می‌شود و اغلب از او به عنوان لیبرال‌ترین قاضی در تاریخ دیوان عالی آمریکا یاد می‌شود. او در سال ۱۹۳۹ به پیشنهاد رئیس‌جمهور فرانکلین د. روزولت و در ۴۰ سالگی تایید شد و یکی از جوان‌ترین قضات تاریخ دیوان عالی بود. داگلاس همچنین طولانی‌ترین دوران خدمت در تاریخ این نهاد را دارد: ۳۶ سال و ۲۰۹ روز. او دوران کودکی سخت و پر‌جابه‌جایی‌ای داشت، اما با بورس تحصیلی وارد کالج ویتمن شد. در سال ۱۹۲۵ از مدرسه حقوق کلمبیا فارغ‌التحصیل شد و سپس به هیئت علمی مدرسه حقوق ییل پیوست. پس از مدتی، به عنوان سومین رئیس «کمیسیون بورس و اوراق بهادار آمریکا» منصوب شد و در همان سال ۱۹۳۹ به جانشینی قاضی لوئیس براندیس به دیوان عالی راه یافت. داگلاس در سال ۱۹۴۴ در میان گزینه‌های جدی برای معاونت ریاست‌جمهوری حزب دموکرات بود و پیش از انتخابات ۱۹۴۸ نیز جنبشی ناموفق برای نامزدی‌اش شکل گرفت. او تا زمان بازنشستگی در سال ۱۹۷۵ در دیوان عالی باقی ماند و پس از او جان پل استیونز جانشینش شد. داگلاس رکورد بیشترین تعداد نظر حقوقی در میان تمام قضات دیوان عالی را دارد. از مهم‌ترین آرای او رای تاریخی Griswold v. Connecticut (۱۹۶۵) است که حق حریم خصوصی در قانون اساسی را پایه‌گذاری کرد و مبنای پرونده‌های بعدی چون آیزن‌اشتات در برابر بیرد، رو در برابر وید، لارنس در برابر تگزاس و ابرگفل در برابر هاجز شد. داگلاس همچنین در رای تاریخی براون در برابر هیئت آموزش که جداسازی نژادی در مدارس عمومی آمریکا را غیرقانونی اعلام کرد، مشارکت داشت.