هوپ هوپ نامه
امتیاز دهید
نویسنده:
م. ع. صابر
مترجم:
احمد شفائی
امتیاز دهید
«هوپهوپنامه» مجموعهای از شعرهای انتقادی و طنز اجتماعیِ میرزا علیاکبر صابر، شاعر و روشنفکر نامدار آذربایجانیِ اوایل قرن بیستم است که بیشترِ آنها با تخلص «هوپهوپ» سروده شدهاند. این اشعار عمدتاً در سالهای فعالیت صابر با نشریهی طنز «ملانصرالدین» منتشر شدند و بعداً بهصورت کتاب گردآوری گشتند. زبان اثر آمیختهای از ترکی آذربایجانی محاورهای و زبان ادبی است و بهگونهای نوشته شده که برای مردم عادی قابلفهم باشد.
محتوای هوپهوپنامه بهشدت انتقادی است و موضوعاتی مانند استبداد سیاسی، جهل عمومی، خرافهپرستی، ریاکاری روحانیت، عقبماندگی اجتماعی، وضعیت اسفبار آموزش، و جایگاه فرودست زنان را با لحنی تند، هجوآمیز و گاه تلخ هدف قرار میدهد. صابر در این اشعار خود را در جایگاه «هوپهوپ» بهعنوان ناظری طعنهزن و بیپروا قرار میدهد که بیملاحظه به ساختارهای قدرت و سنتهای بازدارنده میتازد.
هوپهوپنامه از آثار شاخص ادبیات انتقادی قفقاز و جهان ترک بهشمار میرود و تاثیر آن فراتر از مرزهای آذربایجان، بر جریانهای روشنفکری ایرانِ عصر مشروطه نیز محسوس بوده است. این کتاب امروز بهعنوان نمونهای برجسته از پیوند طنز ادبی با اصلاحطلبی اجتماعی و سیاسی شناخته میشود.
محتوای هوپهوپنامه بهشدت انتقادی است و موضوعاتی مانند استبداد سیاسی، جهل عمومی، خرافهپرستی، ریاکاری روحانیت، عقبماندگی اجتماعی، وضعیت اسفبار آموزش، و جایگاه فرودست زنان را با لحنی تند، هجوآمیز و گاه تلخ هدف قرار میدهد. صابر در این اشعار خود را در جایگاه «هوپهوپ» بهعنوان ناظری طعنهزن و بیپروا قرار میدهد که بیملاحظه به ساختارهای قدرت و سنتهای بازدارنده میتازد.
هوپهوپنامه از آثار شاخص ادبیات انتقادی قفقاز و جهان ترک بهشمار میرود و تاثیر آن فراتر از مرزهای آذربایجان، بر جریانهای روشنفکری ایرانِ عصر مشروطه نیز محسوس بوده است. این کتاب امروز بهعنوان نمونهای برجسته از پیوند طنز ادبی با اصلاحطلبی اجتماعی و سیاسی شناخته میشود.
آپلود شده توسط:
HeadBook
1394/05/25
دیدگاههای کتاب الکترونیکی هوپ هوپ نامه
ترکی:
میلت نئجه تارج اولور اولسون، نه ایشیم وار؟ ----- دوشمنلره موحتاج اولور اولسون، نه ایشیم وار؟
ترجمه:
هرجور که ملت شده تاراج، به من چه؟ ------ یا آنکه به دشمن شده محتاج، به من چه؟
میرزا علی اکبر صابر، شاعر و روزنامه نگار معروف آذربایجانی است که در اوایل قرن بیستم - همزمان با نهضت مشروطه ی ایران - در مجلات فکاهی آن زمان از جمله مجله ملا نصرالدین فعالیت داشت. او در اشعارش غالباً با نگاهی طنز آمیز به انتقاد از استبداد و جهالت می پرداخت که این امر خوشآیند محافل زر و زور و تزویر نبود.