ثبت پیچ و خم های چند زندگی

آنقدر این چارخانه ها را توى هم کشیدم، که کشف کردم وقتى محدوده تنگ شود چارخانه تبدیل به نقطه میشود. بعد دیدم مربع هم اگر توى مربع بکشم باز به عمق که بروم نقطه میشود. سلول آنقدرها روشن نبود، اما من میتوانستم نقطه اى را وسط مربع ببینم که درمانده به من نگاه میکند. نقطه اى که میگفت تو باید شهادت بدهى که من مربع بوده ام. مىگفت تو تنها کسى هستى که مىدانى من مربع بوده ام و هنوز هم مربع ام. من براى مربعى که اضلاعش را از دست داده بود گریه میکردم. من میدانستم که این نقطه، همان مربع است. من میخواستم کمک کنم که مربع اضلاعش را به دست بیاورد. اما بدجورى خفت افتاده بود. اطرافش همه مربع در مربع بود.
من با مربع حرف میزدم.
من مربع را دلدارى میدادم.
میگفتم غصه نخور! مىگفتم من شهادت میدهم! من تا روزى که زنده باشم شهادت میدهم که نقطه، دقیقاً همان مربع، همان چارخانه است.

بسیار خوب نوشته شده.حیف که سردوزامی با گرفتاری هایش در غربت؛فرصت بیشتر و بیشتر نوشتن ندارد

merci
nemidonam chetor ketabi
ama meske az nazare loghati dorost tip nashodeh
inesh badeh