گفتمان برابری خواهی زنان ایران و غرب در سده بیستم

کتاب "گفتمان برابری‌خواهی زنان ایران و غرب در سده بیستم" نوشته مشتاق الحلو، روایت سفری علمی است که سال‌ها پیش آغاز شد، اما نخواستند که به مخاطبش برسد. پژوهشی که در ۱۳۸۱ با بالاترین نمره دانشگاهی ستوده شد، اما پشت درهای بسته سانسور ماند؛ نه به‌خاطر تندیِ کلام، که به‌خاطر حقیقتی که در دل خود داشت: داستانی از صد سال زندگی و پایداری زنانی که برای برابری، بارها ایستادند، افتادند و باز از نو برخاستند.
"گفتمان برابری‌خواهی زنان ایران و غرب" تنها بررسی تاریخ زنان ایران نیست؛ بلکه آیینه‌ای است که نشان می‌دهد نهالهای امروز از کدام خاک وریشه ها روییده‌اند، و چرا هنوز صدای برابری خواهی در این سرزمین خاموش نمی‌شود.
نویسنده، میان کتابخانه‌های داخل کشور و ده‌ها منبع جهانی، این اثر را با مشقت سال‌های بی‌اینترنت گرد آورد؛ اما درست در لحظه‌ای که باید شنیده می‌شد، گفتند انتشارش «خطرناک» است.
در مسیر پژوهش از کتابخانه‌های مختلفی بهره شده ولی از همه بیشتر در تهران از کتابخانه مرکز امور مشارکت زنان و کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران؛ در مشهد از کتابخانه آستان قدس رضوی و در قم از کتابخانه دفتر مطالعات و تحقیقات زنان و کتابخانه بزرگ آیت الله مرعشی نجفی استفاده شده است.
همه این تلاشها با انگیزه ای روشن صورت گرفت: تقدیم خدمتی صادقانه در مسیر اصلاح وضعیت جامعه ایران.