قوس ها زیر سوال

انسان در نفس ، سوالی است فرعی. پس نزول و صعوداش پرسش هایی حاشیه ای اند که در قوس های صعود و نزول عرفان پاسخی اصلی ولی سرگردان گرفته اند. اما اگر سمج شوی و در عمق همین پرسش ها فرو روی، پس میزند قلم ِشعور و نگاه ات می ایستد روی نقطه ای تاریک . ایستاده ،آنقدر پیچ میخوری تا سرگیجه ، مبهوتت می کند و کم کم پرسشی دیگر جوانه میزند و آرام آرام متکثر میشود و متورم ، تا آنکه دراعماق اش غرق می شوی.آنوقت است که دیگر حس می کنی ذره ای بیش نیستی و لاجرم معلق می مانی. تا کی ؟ تا زمانی که ترسِ از سقوط ،سلسله جنبان مغزت را تا لبه های مرگِ خستگی بدرقه می کند. در آن هنگام است که خودت یکپارچه سوال می شوی و تازه می فهمی که مغزت لال بوده و شک ، مثل ماهی مرکب ِکلان پیکری ترا درآغوش داشته. آنجاست که جهان اطراف ات سیاه و خودت عین مرگ می شوی و درصف ، زیر سایه ی همان علامت سوال نا پدید . درلحظه ای که یگانه سوال بزرگ زندگی درتو سلطنت اش را بر قرار کرده است .

ظرفی که همان " نیست "
در آنست گمان
پرمایه ترین جوهر هستی است
در آن
پاشیده غبارِ وهم
در تاریکی
این نیست که هست
مادر بعد زمان...