روشنفکران ایرانی، مهر و عشق، جدل و مرگ (قطعه ها و جستارها)

پیشگفتار:
ظریف که بنگریم فعلی که قدما آن را باریک بینی میگفتند، متوجه رقابتی تاریخی میشویم رقابتی که بین گفتار و نوشتار برقرار بوده است. در حالی که گفتار فضای اکنونیت را پر میکند نوشته و متن گویی خود را برای آینده
میپردازد. اما از آنجا که آدمیزاد موجودی راحت طلب است، این امر گفتار بوده که به عادت مردمان بدل گشته و رسم عمومی بوده است. بنابراین آن کسانی که به نوشتن تمایل یافته اند خلاف آمد عادت عمومی بایستی رفتار و به خود دیسیپلین و نظمی را تحمیل کرده باشند.
در هر صورت، نوشتن حتا اگر امری تفننی و دم دستی باشد، نیاز به پیش شرط و تدارک اولیه دارد که از نشستن و به جمله های متن فکر کردن شروع میشود. بدین خاطر، بلاواسطه و آسان مثل گفتن نیست. البته نوشتن از منظر تاریخی از دوره ها گذر کرده است در حالی که گفتار، اسیر زمانه گذرا میمانده و سپری میگشته است.
تا قبل از ضبط توسط کاست نوار یا فیلمبرداری، گفتار از نعمت برجا ماندن بی نصیب بوده است. همین فیلمبرداری که امروزه حتا با دم دست ترین ابزار یعنی اسمارت‌فون و گوشی همراه ممکن شده است، بسیاری از اهل نوشتن و سرودن را نیز وادار ساخته که به جای تولید متن، از فیلم برای رساندن پیام خود بهره گیرند. در واقع از منظر مدیریت اقتصادی این رساندن پیام از طریق فیلم و ویدیو میتواند مناسبتر باشد زیرا مخاطب بیشتری را جلب میکند و حتا منبع درآمدی برای گوینده و تهیه کننده زنجیره تصویرها است. بدین ترتیب، نوشتن و تولید متن و کتاب با رقیب قدر قدرت و قلدری روبرو است که بتدریج موجودیتش را به مخاطره میافکند. منتها از یاد نباید برد که نوشتن یکی از ارکانهای پیدایش فرهنگ و تداومش بوده است.