دستورنامه در صرف و نحو زبان پارسی
دارای امتیاز 5.2
از 6
در کتابناک با مجموع 25 رای
دستورنامه در صرف و نحو زبان پارسی
تألیف: محمد جواد مشکور
محمدجواد مشکور در سال ۱۲۹۷ در تهران متولد شد. تحصیلات ابتدایی را در مدرسهٔ دارالفنون گذراند. سپس وارد دانشسرای عالی و دانشکده معقول و منقول شد و در سال ۱۳۱۸ موفق به اخذ درجهٔ لیسانس در ادبیات فارسی و ادبیات عرب شد. مدتی به تدریس در دبیرستانها پرداخت و چند سالی به خدمت در وزارت دارایی مشغول شد. محمدجواد مشکور چندی نیز نزد داییهای خود شریعت سنگلجی و محمدمهدی سنگلجی به تحصیل علم پرداخت. همچنین به تحصیل و تحقیق در زبانهای باستانی پرداخت وی از سال ۱۳۲۷ تا سال ۱۳۳۸ به تدریس تاریخ ایران قدیم و زبان پهلوی در دانشگاه تبریز مشغول بود. در سال ۱۳۳۲ به پاریس عزیمت کرد و در سال ۱۳۳۶ به اخذ درجهٔ دکتری در تاریخ اسلام نایل آمد. مدت شش سال سردبیر مجلهٔ عربیزبان الاخاء در تهران بود. در سال ۱۳۴۴ به خدمت تماموقت دانشسرای عالی درآمد و در کنار آن در دانشکدهٔ ادبیات و علوم انسانی و دانشکدهٔ الهیات دانشگاه تهران نیز به تدریس مشغول بود. در سال ۱۳۵۳ به عنوان رایزن فرهنگی ایران عازم سوریه شد و در ضمن به تدریس تاریخ فرق اسلامی به خصوص فرقههای شیعه در دانشگاه دمشق پرداخت. دکتر مشکور در مهر سال ۱۳۵۸ پس از قریب چهل سال خدمت دانشگاهی بازنشسته شد ولی همچنان به کار تدریس و تحقیق مشغول بود. دکتر محمدجواد مشکور در فروردین ۱۳۷۴ در تهران درگذشت.
محمدجواد مشکور در سال ۱۲۹۷ در تهران متولد شد. تحصیلات ابتدایی را در مدرسهٔ دارالفنون گذراند. سپس وارد دانشسرای عالی و دانشکده معقول و منقول شد و در سال ۱۳۱۸ موفق به اخذ درجهٔ لیسانس در ادبیات فارسی و ادبیات عرب شد. مدتی به تدریس در دبیرستانها پرداخت و چند سالی به خدمت در وزارت دارایی مشغول شد. محمدجواد مشکور چندی نیز نزد داییهای خود شریعت سنگلجی و محمدمهدی سنگلجی به تحصیل علم پرداخت. همچنین به تحصیل و تحقیق در زبانهای باستانی پرداخت وی از سال ۱۳۲۷ تا سال ۱۳۳۸ به تدریس تاریخ ایران قدیم و زبان پهلوی در دانشگاه تبریز مشغول بود. در سال ۱۳۳۲ به پاریس عزیمت کرد و در سال ۱۳۳۶ به اخذ درجهٔ دکتری در تاریخ اسلام نایل آمد. مدت شش سال سردبیر مجلهٔ عربیزبان الاخاء در تهران بود. در سال ۱۳۴۴ به خدمت تماموقت دانشسرای عالی درآمد و در کنار آن در دانشکدهٔ ادبیات و علوم انسانی و دانشکدهٔ الهیات دانشگاه تهران نیز به تدریس مشغول بود. در سال ۱۳۵۳ به عنوان رایزن فرهنگی ایران عازم سوریه شد و در ضمن به تدریس تاریخ فرق اسلامی به خصوص فرقههای شیعه در دانشگاه دمشق پرداخت. دکتر مشکور در مهر سال ۱۳۵۸ پس از قریب چهل سال خدمت دانشگاهی بازنشسته شد ولی همچنان به کار تدریس و تحقیق مشغول بود. دکتر محمدجواد مشکور در فروردین ۱۳۷۴ در تهران درگذشت.
● برای آگاهی یافتن از چگونگی مطالعه این کتاب، ویکی کتابناک را ببینید.
» توسط: miran2009 در تاریخ ۱۳۹۰/۰۴/۰۸
» حجم: 9.27 مگابایت؛ زمان لازم برای دریافت 23 دقیقه و 8 ثانیه با Dial-up
» نوع فایل کتاب: PDF
» تعداد صفحات: 385
» مجموع دریافتها: 1506
» موردعلاقه 14 و موردتنفر 1 عضو
» کتابناکهای مرتبط:
اهمیت استنباط در درک زبان
زبان ترکی آذربایجانی
زبان های محلی ایران و خطر انقراض
- اگر امتیاز "6" بدهید به فهرست کتابناکهای مورد علاقه شما افزوده میشود
- اگر امتیاز "1" بدهید به فهرست کتابناکهای مورد تنفر شما افزوده میشود
امتیاز دهید!
آگهی ها
درج دیدگاه مختص اعضا است! برای ورود به حساب خود 
Powered by You
Member
اطلاعات خودتون رو بیشتر کنید بعد نظر بدید . اگر هم خواستید از زبان علمی روز جا نمانید دیگه به فارسی پیام ندید.
Member
گرامر فرنگیه!
جالبه بدونی که در دستور زبان زبانهای لاتین از زبان قدرتمند عربی الگو گیری شده است!
عقبگرد علمی یعنی غوطه ور شدن در زبانهای لهجه واری چون فارسی،ترکی،انگلیسی و اردو و پشتو و ...
زبانهای قدرتمند و علمی امروزه عربی،زبانهای لاتین و زبانهای اسلاوی هستند مابقی از لهجه هم سبکترند!
Member
برای فارسی باید بگویید « دستور زبان »
یا لااقل گرامر!
استفاده از یک لغتِ عربی که اصلاً هم شایسته نیست .. چیزی غیر از یک عقبگردِ علمی بیش نیست