رسته‌ها

مدح داغ ننگ بر سیمای ادب فارسی

مدح داغ ننگ بر سیمای ادب فارسی
امتیاز دهید
5 / 4.4
با 44 رای
نویسنده:
امتیاز دهید
5 / 4.4
با 44 رای
هنوز توضیحاتی برای این کتاب ثبت نشده
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit.
kalltun
آپلود شده توسط: kalltun
۱۳۹۴/۰۵/۲۵
اطلاعات نسخه الکترونیکی
تعداد صفحات:
579
فرمت:
PDF
درج دیدگاه مختص اعضا است! برای ورود به حساب خود اینجا و برای عضویت اینجا کلیک کنید.

دیدگاه‌های کتاب الکترونیکی مدح داغ ننگ بر سیمای ادب فارسی

تعداد دیدگاه‌ها:
5
نکته ای که نباید از توجه دور داشت، مسأله‌ی شناور بودن زبان و ارتباط آن با فضای استبدادی و دیکتاتوری است. استاد دکتر شفیعی کدکنی در مقدمه کتاب ارزشمند مفلس کیمیافروش به این موضوع اشاره کرده اند. در جوامع استبدادی تجاوز به محدوده کلمات چیز عادی به شمار می‌رود. به عنوان مثال در چنین جامعه‌ای به راحتی می‌توان شخص بی‌سوادی را مهندس یا دکتر خطاب کرد و شاهد هیچ گونه تغییری در رفتار مردم هم نشد. چنین رویه‌ای را ما در اشعار مدحی نیز شاهد هستیم. هر اندازه طرف مدح، استبداد در وجودش شدیدتر بوده است، به همان اندازه سخنانی که توسط شاعر در مورد وی گفته شده است، غیرواقعی تر بوده است. با مطالعه کیفیت شناوری زبان در اشعار شاعران مدح‌گو می‌توان به حد و اندازه استبداد حاکم بر جامعه عصر شاعر پی برد و این خود یکی از فوایدی است که برای شعر مدحی می‌توان قائل شد. از این منظر اشعار مدحی و یا هرگونه سخنی که دربرگیرنده مدح باشد از منظر جامعه شناختی می‌تواند مورد مطالعه قرار بگیرد.
در دیدگاه پیشین ، به دو نکته مهم اشاره کردم : یکی این که در پاسخ به چرایی مدح باید ابتدا تمامی شرایط و موقعیت های اقتصادی و سیاسی و اجتماعی آن روزگار را در نظر گرفت (کما این که مولف کتاب ، وزین پور نیز به همین نکته اشاره کرده اند) تا به نتیجه درستی رسید، دیگر آن که بزرگان ادب محققا می دانستن که برای جاودانگی اثرشان نیاز به حامی قدرتمندی دارند ،( نظریه جناب بهاءالدین خرمشاهی) البته با تمامی این نکات باز عرض کردم پرسش ( چرایی مدح )به قوت خود باقی ست. مراجعه به مقدمه کتاب ، به پرسش ما این گونه پاسخ می دهد: جناب وزین پور در مقدمه کتاب می گوید: وجود این عوامل را که موجب رغبت شاعران به خدمت قدرتمندان نادان شده است را نباید نادیده گرفت: نا آگاهی جامعه ، غفلت تشکیلات کشوری در برآوردن نیازهای اهل علم و ادب ، تدابیر و حیله های پادشاهان برای جلب هنرمندان، فقدان مشاغل مناسب برای تامین معاش در سقوط شاعران و بی مقدار شدن تجلیات ذوق، هنر و استعداد آنان و همچنین اهانت به ساحت ادبیات ایران موثر بوده است. به طور خلاصه آن چه موجب مدیحه سرایی شده، غالبا نیازهای مادی و معنوی شاعران بوده و در مواردی حب جاه و همین طور گاه حسن اعتقادی بوده است که شاعر به سلطانی رعیت پرور داشته و وی را ستوده است. اما در مقابل فراموش نکنیم که این نکات شامل همه شاعران نمی شود ، کما این که شاعرانی در نیمه راه زندگی نه تنها از مداحی بلکه از شاعری نیز پشیمان شده اند، شاعرانی چون ناصر خسرو ، سنایی غزنوی و ...... من آنم که در پای خوکان نریزم .... امید که این بحث با دیدگاه های دیگر ارجمندان قوام یابد.سپاس
کما این که شاعران برای حفظ اثر خود ، به این موضوع علم داشتند که باید حامی برای اثر خود داشته باشند تا از آسیب حوادث و زمانه خللی نبینه،
این فرمایشتان بسیار مهم و قابل تامل است! حافظ بزرگ می فرماید: رسید مژده که آمد بهار و سبزه دمید "وطیفه" گر برسد، مصرفش گل است و نبید وظیفه مقرری بوده که حاکمان و شاهان برای اهل هنر و شعرا تعیین می کرده اند. شاعر دوام بساط گل(= زیبایی و دوام اسباب جمال شناسی شاعر) و نبید(= اسباب شادمانی و خوشدلی و شادخواری شاعرو به قولی آرامش خیال ) را در رسیدن وظیفه(=مقرری) می داند. این تازه حافظ بزرگ است که دامنش از بسیاری عیوب مبراست امثال اساتید دربار سلطان ترک غزنه نیستند و امثال آنان که ناصر خسرو سرزنششان می کند
در تعریف مدح در ادبیات چنین آمده: مدح،سخنی است که به مقتضای حال ایراد می‌شود تا در ممدوح تاثیر بگذارد و او را منفعل سازد.یعنی شیوه‌ای است که برپایه‌ی‌ احوال نفسانی افراد بنا می‌شود.بنابراین،از منظر روان‌شناسی اجتماعی و آسیب‌شناسی‌ (pathology) می‌تواند اساس یک تحقیق‌ علمی قرار گیرد. دوست گرامی به نکته جالبی اشاره کردین، با مطالعه دواوین بزرگان زبان و ادب پارسی ، گاهی این نکته به ذهن خطور می کنه : چرا گاهی مدح پادشاهان؟ در پاسخ به چنین سئوالی پیش از هر نوع پیش داوری باید جدای از موقعیت ادبی آن دوره ، شرایط اجتماعی ، سیاسی و ... رو شناخت تا بتوان به نتیجه ای نزدیک به حقیقت ، دست یافت، کما این که شاعران برای حفظ اثر خود ، به این موضوع علم داشتند که باید حامی برای اثر خود داشته باشند تا از آسیب حوادث و زمانه خللی نبینه، اما باز این سئوال کماکان ذهن رو به کنکاش وامی داره: چرا مدح ؟ با سپاس از آپلود کننده محترم
هنوز کتاب را نخوانده ام اما با عنوان کتاب مشکل دارم اتفاقات تایخی را باید در کانتکست خودشان دید. هر اتفاقی را باید در ظرف زمانی خودش و با پس زمینه سیاسی اجتماعی روزگار خودش دید. حافظ و سعدی نیز مدح گفته اند اما گاه چنان استادانه از مدح بهره برده اند و در پناه مدح به نوعی اصلاحگری دست زده اند کلا اتفاقات تاریخی را نباید زیر عناوین کلی از این دست برد و همه را به یک چوب راند! البته باز هم باید کتاب را خواند این نکته نظر من فقط درباره ی اسم کتاب بود!
افزودن نسخه جدید
انتخاب فایل
comment_comments_for_the_file