داستانهای عاشقانه ادبیات فارسی

خسرو و شیرین، لیلی و مجنون، بیژن و منیژه، گل و نوروز، یوسف و زلیخا، وامق و عذرا، شیخ صنعان، ورقه و گلشا

بخشی از مقدمه:
شاهنامه، دیوان حافظ و سعدی و مولوی، اشعار ناصر خسرو، عطار، سنایی و نظامی و آثار شعرای بزرگ دیگر هر یک گنجی است شایگان، و آنچه در این مختصر لازمه گفتن است این است آن دسته از آثار سرایندگان بزرگ ایران که جنبه عاشقانه دارد گرچه ظاهراً عشقی است در حقیقت گنجی است گرانبها از دقایق و لطایف اخلاقی و اجتماعی که خوانندگان باطن نگر و ژرف بین را به خداجویی، گرامی داشتن و برتر شمردن خرد، پاکدامنی، دستگیری از افتادگان، پاییدن پیمان، شکیبایی و فروبردن خشم و ده ها فضیلت دیگر می خواند؛ و هیچیک از داستانهای عشقی فارسی نیست که فاقد این معانی متعالی باشد. حتی داستانهایی مانند قصه لیلی و مجنون که از زبان عربی به ادبیات فارسی راه یافته یا افسانه وامق و عذرا که بنا به نوشته صاحب مجمل التواریخ و القصص از زمان داراب بن داراب از زبان یونانی به زبان فارسی برگردانده شده از این خوبیها خالی نیست.
من در این دفتر مختصر چند داستان از این گونه قصه ها را از نظم به نثر درآوره ام و امید آن دارم که خوانندگان همان سان که از جنبه های ادبی و ذوقی و عشقی آن لذت می برند از دقایق اخلاقی و انسانی آن جان خویش را شادابی و طراوت و روشنی بخشند.