زمزمه های مخملین: نجواهای اگزیستانسیل

«زمزمه‌های مخملین» کتابی است از جنس صداهای آهسته و تامل‌های بی‌هیاهو؛ از آن دست نجواهایی که از دل تجربه‌ی زیسته برمی‌خیزند و به پرسش‌های بنیادین انسان معاصر درباره‌ی معنا، رنج، امید، ایمان و تردید نزدیک می‌شوند. این اثر را می‌توان در سکوت شنید. گوش‌سپردن و اندیشیدن در جهانی پرهیاهو.
در زمزمه‌های مخملین، «درنگ»، تنها حالتی روحی یا شیوه‌ای معنوی نیست؛ ساختار کتاب نیز این ضرباهنگ را دنبال می‌کند. هر کدام از چهل زمزمه‌ی کوتاه کتاب، گویی توقفگاهی هستند برای مکث میان دو لحظه، که در آن، همهمه‌ی زندگی فرو می‌نشیند و امکان شنیدن «صدای سکوت» فراهم می‌شود. این زمزمه‌ها به دنبال تغییر جهان نیستند، اغلب با دعوت به مکث، سکوت، تماشا و بازگشت به لحظه اکنون پیش می‌روند و می‌کوشند نسبت انسان با جهان را نرم‌تر و آرام‌تر کنند. انسان نیایش‌گر، کسی است که می‌ایستد، نه کسی که می‌طلبد. کسی که گوش می‌سپارد، نه کسی که پاسخ می‌خواهد. در اینجا، حقیقت، رخدادی است که از دل تاریکی پدیدار می‌شود و انسان نیایش‌گر، با «فاصله‌گرفتن» از آنچه تجربه‌ی «حضور» را بر هم می‌زند، خود را در معرض آن قرار می‌دهد. متن، از این نظر، در افق «گشودگی» پیش می‌رود، مفهومی که ما را به یاد اندیشه مارتین می اندازد. در فلسفه هایدگر، انسان موجودی «گشوده» نسبت به هستی است. گشودگی‌ای که همواره..