چهل روز، چهل وصف (یادبود پدر، شمس من)

روز پنجم مهرماه سال ۱۳۲۹ هجری شمسی پسربچه‌ای از جنس آفتاب متولد شد. مادر او سه روز بعد از تولد کودک، بدون اینکه چهره نوزاد را ببیند یا او را در آغوش بگیرد، در روز هشتم مهرماه سال ۱۳۲۹، چشم از جهان فرو بست و به دیار باقی شتافت. خداوند کودک را به دست پرتلاطم روزگار سپرد، او با شجاعت و توانایی خود و یاری خداوند از ناآرامی روزگار گذشت و به بزرگ‌مردی خودساخته، توانا و اهل فضیلت تبدیل شد و از آزمون روزگار سرافراز و سربلند بیرون آمد.
این شیرمرد پدر من است که با سربلندی نام نیک از خود به جای نهاد تا مرا غرق غرور و افتخار کند. پدر بزرگوار و بافضیلتم، شمس من بود و در محضرش بسیار علم اخلاق و راست‌کرداری آموختم. این عزیز ارجمند در سن ۷۴ سالگی در روز یازدهم مهرماه سال ۱۴۰۳ چشم از جهان فروبست و به آغوش مادر بازگشت. اکنون که به دیار باقی هجرت کرده است، به حرمت هم‌نشینی با آن بزرگوار و پایداری نام نیک او، در چهل روز درگذشت وی، چهل وصف از ایشان نگاشتم.
در این کتیبه فضائل وی را به احساس دخترانه خود گره زده و بر روی ورق آوردم تا نام نیک او را جاودانه‌تر کرده و حق پدری و مریدی آن عالی‌مرتبه را به جای آورده باشم.
نام و یادت جاوید پدر