درآمدی بر ارتباطات سنتی در ایران

سخن گفتن از ارتباطات سنتی در عصر بزرگراه‌های اطلاعاتی و ارتباطی و در جامعه اطلاعاتی، شاید از منظر تجدد و مدرنیسم نوعی واپس‌گرایی به حساب آید. اما اگر مدرنیته نتواند یا نخواهد نقش‌ها و کارکردهای جدید نظام کهن از جمله نظام‌های ارتباطی سنتی را مورد بازنگری و بازکاوی یا دست‌کم مورد مطالعه قرار دهد، خود به نوعی سنت مذموم ضدترقی و ضدتمدن تبدیل خواهد شد. گرچه مدرنیسم به نفی یکسره سنت‌ها برخاست، اما نگرش پست‌مدرنیستی با نقد مطلق‌نگری مدرنیسم، چنین مطالعاتی را تجویز می‌کند. این کتاب را باید از این زاویه نگریست.