دیوان اشعار عبدالحسین مؤید متخلص به صابر

به کوشش: اسمعیل مؤید

از عبدالحسین مؤید که در شعر صابر تخلص می کرد، اطلاع چندانی در دست نیست. در مقدمه کتاب حاضر که به همت و گزینش برادر آن مرحوم گردآوری گردیده، از کسالت و ضعف جسمانی ممتد شاعر سخن رفته است. عبدالحسین مؤید با وجود بیماری از طلب حقیقت غافل نبود و مطالعه تسلی بخش موقت آلام جسمانیش بود. دیوان پیش رو عصاره ای از تجربیات عبدالحسین مؤید است که طی سال های 1304 تا 1340 و با مضامین متنوع سروده شده است. این اشعار در قالب های غزل، قصیده، رباعی، قطعه و مخمس می باشند. بخشی از این دیوان به داستان واقعی و منظوم بهروز در ده فصل اختصاص یافته که نگارش آن در سال 1321 به پایان رسیده است.