خلاصه کتاب روش غذا خوردن ما در دنیای امروز

چگونه انقلاب غذایی زندگی، بدن و جهان ما را دگرگون کرده است

خلاصه کتاب «روش غذا خوردن ما در دنیای امروز» (The Way We Eat Now) شامل زبده مطالب کتاب «بی ویلسون» (Bee Wilson)، نویسنده و پژوهشگر غذایی بریتانیایی است که در در سال ۲۰۲۰ میلادی منتشر شد. این نویسنده در زمینه تاریخ غذا، فرهنگ تغذیه و علم خوراک نیز شناخته می‌شود و از زمان انتشار این کتابش توجه گسترده مخاطبان و منتقدان را به خود جلب کرده است.
در این اثر ویلسون نگاهی دقیق و جامع به عادات غذایی دوران معاصر دارد و تلاش می‌کند بفهمد چگونه ما امروز غذا می‌خوریم، چرا این‌گونه غذا می‌خوریم و پیامدهای این انتخاب‌ها برای سلامت، جامعه و محیط زیست چیست. او با ترکیب پژوهش علمی، تحلیل اجتماعی و روایت‌های جذاب، چالش‌های گسترده جهان مدرن در رابطه با غذا—از محصولات فرآوری‌شده، تبلیغات صنایع غذایی و رژیم‌های غذایی محبوب گرفته تا تاثیر سیاست‌ها و فناوری بر الگوی خوردن ما—را بررسی می‌کند.

بخشی از کتاب روش غذا خوردن ما در دنیای امروز:
«نسخه خوش‌بینانه داستان چیزی شبیه این است: انسان‌ها در هیچ دوره‌ای از تاریخ، به اندازه امروز سیر و برخوردار نبوده‌اند. حتی تا همین دهه ۱۹۶۰، می‌شد وارد تقریبا هر بیمارستانی در جهان در حال توسعه شد و کودکانی را دید که از بیماری‌ای به نام «کواشیورکور» رنج می‌بردند؛ نوعی سوءتغذیه شدید ناشی از کمبود پروتئین که باعث ورم سراسر بدن و بزرگ شدن شکم می‌شود. امروز، خوشبختانه کواشیورکور در بیشتر کشورها نادر شده است (هرچند هنوز میلیون‌ها نفر در آفریقای مرکزی را درگیر می‌کند). دیگر بیماری‌های ناشی از کمبود مواد غذایی، مانند اسکوروی، پلاگرا و بری‌بری، با چند استثنا، به کابوس‌های گذشته تعلق دارند. فروکش کردن گرسنگی یکی از معجزه‌های بزرگ مدرنیته است. و «آن‌ها دیگر هرگز گرسنه نماندند» پایان خوش بسیاری از افسانه‌هاست.
تا پیش از قرن بیستم، تهدید قحطی بخشی همگانی از زندگی انسان‌ها در سراسر جهان بود. محصول‌ها از بین می‌رفتند و مردم از گرسنگی می‌مردند. برای همه به‌جز ثروتمندان، غذا چیزی نبود که بتوان روی آن حساب کرد. حتی در کشورهای ثروتمندی مانند بریتانیا و فرانسه، مردم عادی هر روز با ترسِ گرسنه به خواب رفتن زندگی می‌کردند و گاه تا نیمی از درآمد خود را صرف خوراک‌های پایه‌ای مانند نان یا غلات می‌کردند. در اقتصادهای وابسته به برنج در آسیا، قحطی‌های گسترده به‌طور منظم جان اجتماعات کامل را می‌گرفت. در سال ۱۹۴۷، بنا بر گزارش سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد (فائو)، نیمی از جمعیت جهان به‌طور مزمن دچار کم‌غذایی بودند. تا سال ۲۰۱۵، این رقم به یک نفر از هر نه نفر کاهش یافت—با این‌که در همان دوره جمعیت جهان به‌شدت افزایش یافته بود.»