سقوط بهشت

دوستان به نظر من صحبت از اینکه کی خوب یا بد است الان فایده ای نداره متاسفانه کشور در مسیر ورطه خطرناکی افتاده و اگه نظام موجود با همین دست فرمان پیش بره تا مدتی دیگه فروپاشی کشور از نظر اقتصادی اجتماعی و اکوسیستم و مهمتر خطر تجزیه کشور وجود داره به نظر من اتحاد ایرانیان دلسوز خارجی و داخلی مخالف و ضع موجود ضروری است , و پس از عبور از دوران گذار با یک رفراندم آزاد مردم خکومت مورد نظر خود را انتخاب خواهند کرد.البته قبول دارم کاری است سخت و گفتن اون از عمل کردنش آسانتر است. البته در این مسیر مشکلات زیادی وجود داره و مهمترین اون وجود گروه های تجزیه طلب و گروه های ضد ایرانی مانند گروه مجاهدین خلق هست که متاسفانه منتظر فرصت هستند به همین دلیل همراهی نیروهای دلسوز در ارتش با مردم بسیار مهمه دقیقا مانند کشور مصر که اگه ارتش در آن برهه حساس به کمک مردم نمیامد شاید سرنوشتی مانند سوریه پیدا می کرد

یکی از احکام جمهوری اسلامی و اسلام این است که هر کس در برابر این نظام عادل اسلامی بایستد باید کشته شود و زخمی آنان باید زخمی تر شوند تا بمیرند.
این احکام اسلام است که از اول بوده و تا پایان هم خواهد بود
میرحسین موسوى کیهان ۲۹ شهریور ۱۳۶۰
حالا فهمیدید چه کسانی افراد زخمی رو از تو بیمارستان بردن و کشتن و الان از فوحش ناراحت میشن؟

نقل از کانال تلگرامی مهستان:
ما سوگواریم. سوگوار جوانان وطن. سوگوار آن‌ها که خونشان بر خیابان‌ها جاری شد، سوگوار آن‌ها که گوهر چشمشان به تاراج خشونتی بی‌مهار رفت، سوگوار آن جان‌های عزیزی که هر کدام جگرگوشه کسی بودند و سوگوار میهنی که تاکنون چنین فاجعه‌ای را به خود ندیده بود.
ما مستاصلیم. مستاصل از کوشش‌های بیهوده برای اصلاح. برای باز کردن دریچه‌های کوچک زندگی. برای سخن گفتن از عقلانیت با حاکمیت. مستاصلیم از ناکامی حتی برای دستاوردهای کوچک. مستاصلیم از آن همه فریاد که زدیم، از آن همه التماس که کردیم: نکنید، نکنید، لج نکنید، خلق خدا را به خودی و غیرخودی تقسیم نکنید، که دستاورد کوچکی بدهید، که صندوق رأی را اخته نکنید، گاه با رأی دادن گفتیم و گاه با سکوت و گاه با تحریم، که دین خدا را بهانه تبعیض بین خلایق نکنید، که بار ایدئولوژی را از دوش سیاست خارجی این مملکت بردارید، که مدارا کنید.
مستاصلیم از آن همه سخن که با هر کسی از نفی خشونت گفتیم. گفتیم مبادا که مدارا با مردم را رها کنید. گفتیم که اعتراض را به خشونت آغشته نکنید، که خشونت دروازه‌های جهنم را خواهد گشود. خشونت راه احقاق حق نیست، بیراهه نابودی و ناکامی همه ماست. به بیگانه دل نبندید که از  مداخله بیگانه جز شر به این سرزمین نرسیده است. که غرب هم بخشی از ناکامی تاریخی ماست. که استقلال دستاورد است و نباید آن را به خشم از حاکمیت وانهاد و به التماس اجنبی رفت. 
ما مستاصلیم. از ناکامی و ناتوانی خود. از کم تأثیری بر سرنوشتی که زیر سنگ آسیاب دگماتیسیم داخلی و امپریالیسم خارجی له شده است. از این که گندم زیر آسیاب باشیم، که پروانه‌ای در مشت باشیم! که بشارتگر امیدهای بی‌حاصل شویم، که هر بار پرواز کنیم و به دیوار بخوریم که بپریم و بر سنگلاخ فرود بیاییم، که پای زخمی را روی ناهمواری‌های زمین بکشیم و شلاق کنایه و تیر طعنه و تیغ تمسخر را بر جان خسته تحمل کنیم.
ما بیمناکیم. بیمناک از آینده این وطن. این میهن که این چنین دروازه خشونت در آن باز شده و چرخ‌های هولناک آن می‌رود که ریشه هر گیاه را هم بر این خاک نابود کند. بیمناکیم از حمله خارجی، از برادرکشی داخلی. از سفره‌های کوچک شده، نظرهای تنگ شده، مغزهای زنگ زده، نیت‌های آلوده و از این کینه سوزانی که از هر کجا زبانه می‌کشد.
ما سوگوار و مستاصل و بیمناکیم. اما بار «زندگی» را باید بر دوش کشید. که «زندگی» تنها راه رهایی است، که قدرت بی‌قدرتان است.  «زندگی» هم راه است و هم هدف. هم مسیر است و هم مقصد. «زندگی» تنها راه نجات ملتی است که صدها سال خود را از حوادث روزگار و کینه چرخ ایام و نکبت و نفرین تاریخ و جغرافیا نجات داده است.
ما سنگر «زندگی» را رها نخواهیم کرد. حتی اگر فاجعه با تمام قدرت و شتابش به سوی این سنگر بیاید. ما جای قرار و پای فرار نمی‌خواهیم که قرار و مدار ما در همین جاست در زیستن بر همین خاک در سنگر «زندگی»!
امید و عقلانیت تنها داشته‌های ما برای زندگی است. از پس امید، عقلانیت می‌میرد و مرگ عقلانیت یعنی طوفان جنون و خشونت که خود مرگ است و مرگ است و پیروزی نیست.
میان آن‌که تا آخرین لحظه امیدوار با جنون می‌جنگد و بعد به کام فاجعه می‌رود با ناامیدان و جنون زدگانی که قربانی فاجعه می‌شوند، یک فرق بزرگ هست: اولی زندگی را به تمامی زیسته است و دومی به تباهی! اولی طلبکار زندگی و تاریخ خواهد ماند و دومی بدهکار خستگی!

میرحسین درخوشبینانه ترین حالت میتونه مدیر یه خانه سالمندان بشه. روحانی و کروبی هم خیلی تکراری و ناخواستنی ان.
رضاپهلوی هم که تصور درستی از اتفاقات داخل نداره.
اوشون! هم که هیچ ایده ای ندارن.
و من که از همشون فحش میخورم

واقعا آدم‌های رقت‌انگیزی هستید
با اینترنت قطع و پینگ بالای ۱۰ هزار میاید اینجا که از پهلوی بد بگید و به میرحسین دل ببندید که ببرتتون به دوران طلایی دهه ۶۰

تصور نمی‌کنم در هیچ نقطه دنیا مردمانی این میزان طلب‌کار و متنفر از سرزمین خود یافت شود که برخی ها امروز در ایران یافت می‌شوند.
برخی از اشخاصی که نفرت از حکومت و ملاها را بهانه کرده و به همین واسطه تحصیل رایگان تا دکتری می‌خواهند، انرژی مفت برای اسراف می‌خواهند، نابود کردن محیط زیست را حق طبیعی خود می‌دانند، خدماتی بهداشتی ۲۴ ساعته و رایگان را حق مسلم خود می‌دانند، هیچ مسئولیتی در حوزه مصرف صحیح سوخت و وسیله نقلیه شخصی و نان و امثالهم را نمی‌پذیرند و در همه حال از مملکت طلب‌کار بوده و حاضر به انجام هیچ خدماتی برای کشور نیستند اما در عین حال برای گرفتن اقامت کشور بیگانه با روی گشاده و دل باز حاضر به شستشوی ظروف رستوران‌‌ها و ماتحت بیماران غرب و عوض کردن پوشک سالمندان اروپایی هستند.

نقل از کانال تلگرامی «خرمگس»
فرهاد قنبری
به خوبی آگاهیم
به خوبی آگاهیم برقراری دیالوگ با شهروندی که عکس کوروش و داریوش و پرچم شیر و خورشید و گردنبد فروهر و امثالهم را پروفایل خود قرار داده و خود را ملی‌گرا و وطن‌دوست معرفی می‌کند اما یک روز در خدمت تحرکات تجزیه‌طلبان کف خیابان است، یک روز برای منافع ناتو در اوکراین دشمن خونی روسیه می‌شود، روزی دیگر در خدمت منافع ترکیه است و روزی دیگر به بهانه اسم یک میدان در کرانه باختری سینه چاک اسرائیل و دشمن خونی اعراب می‌شود، چه میزان سخت و دشوار است.
به خوبی آگاهیم که برقراری ارتباط بدون سوء تفاهم با شهروندی که هیچ شناختی از آراء و نظریات و پیچیدگی‌های روابط‌ بین‌الملل ندارد و یک ورق فلسفه سیاسی (کلاسیک و مدرن) نخوانده و به کل با این مفاهیم بیگانه است و صرفا جهان و سیاست و روابط‌بین‌الملل را از دریچه همان چند شبکه تلویزیونی و صفحه و کانال اینستاگرامی و تلگرامی می‌فهمد و تحلیل می‌کند، چه کار دشواری و طاقت فرسایی است.
به خوبی آگاهیم وقتی در چنین جامعه ای و با چنین سنت متصلبی که به شدت هم تحت استعمار رسانه‌ای است و هنوز در دوره جنینی تفکر به سر می برد و هنوز با ساختارهای تودرتو و پیچیده اجتماع انسانی آشنایی چندانی ندارد، وارد گفتگو می شویم و سخنی مخالف سخنی که دوست دارد بشنود بر زبان می آوریم، پا روی چه مین خطرناکی می گذاریم.
به خوبی آگاهیم، در جامعه ای با تاریخ استبدادی چند هزارساله که آشناییش با فلسفه و اندیشه مدرن هنوز به یک قرن نمی رسد را نمی توانیم و نباید با جامعه ای که از پنج قرن پیش ماکیاول و دکارت و مونتسکیو و اسپینوزا و کانت و هگل و دستگاه عریض فلسفی داشته است مقایسه نماییم.
به خوبی آگاهیم در جامعه ای که عربده و شعبده و معرکه گیری قوت غالب زندگی اجتماع‌یش بود را نمی توان با جامعه انگلیس و فرانسه و آلمانی که از پنج قرن پیش سنت فلسفه سیاسی داشته مقایسه کرد.
به خوبی آگاهیم که در جامعه ای که چند دهه است تحت شدیدترین و بی سابقه ترین حملات امپریالیسم رسانه ای قرار دارد، سخن از حقیقت و آزادی و عدالت و استقلال اندیشه چه صبر ایوبی می خواهد. جامعه ای که در این جنگ بی رحمانه، خود به دشمن بی رحم خود تبدیل شده است و برای دشمنانش کف و هورا سر می دهد.
ذهنیت ساده‌انگار، آزادی را عموما جاده یک طرفه ای می بیند که برای به کرسی نشاندن نظر خویش می تواند با رگ باد کرده و فحاشی و توهین هر اندیشه مخالف و منتقد و متفاوتی را مزدور و بی‌شرف خطاب نماید و حتی یک هزارم درصد در درستی مسیری که در پیش گرفته تردید به خود راه ندهد.

«آن زمان که علیه ملت خویش لباس رزم می‌پوشیدید، داشتید تیشه به ریشهٔ خویش می‌زدید. آن زمان که دلسوزان مردم را سر می‌کوبیدید و اجازهٔ کمترین سخنِ حقی در دفاع از حقوق انسان‌ها نمی‌دادید، داشتید برای مداخلهٔ خارجی فرش قرمز می‌انداختید. آن زمان که برای نشنیدن نصایح دلسوزان انگشت در گوش می‌گذاشتید، داشتید با جهالت، گران‌بهاترین فرصت‌های‌تان را از دست می‌دادید. نوبت شما هم آمد. از شما نیز جز داستانی باقی نماند؛ داستانی پر از خون و خشونت. دیگر بس است.» این را میر حسین موسوی از درون حصر نوشته است. دوستانی که دغدغه ایران را دارید، راه توسعه و آزادی ایران نه از مسیر ولایت مطلقه فقیه و نه از مسیر سلطنت مطلقه پهلوی می گذرد بلکه از راه افزایش آگاهی و تحمل و مدارا و بررسی و نقد عقاید گوناگون قابل دستیابی خواهد بود، یعنی هیچ راه میانبری برای دموکراسی و آزادی های مشروع و معقول نداریم بلکه مسیر رسیدن به آن ها دشوار و پر از چالش است. به امید آزادی و آبادی و سرافرازی ایران.

طرفدارای پهلوی در خشونت و تعصب دست کمی از بسیجی ها و تندروهای حکومتی ندارن.
بخش بزرگی از مردم خاموش بدرستی نه طرفدار پهلوی اند , نه طرفدار حکومت فعلی و وسط این دو طیف افراطی در حال له شدن هستن.

سنگ پای قزوین پیش روی بعضیا کم آورده!
این روو فقط در حوزه علمیه و اون بشکه‌های معروف میتونه پرورش یافته باشه.
نزدیک ۴۰ هزار نفر از مردم کشورتون رو کشتن اومدید اینجا از رضا پهلوی بد می‌گید؟
تفاله‌های بی‌شرافت تاریخ