مثنوی معنوی

من همی دانم و آن ستار من ...
جرمها و زشتی کردار من

اول ابلیسی مرا استاد بود
بعد از آن ابلیس پیشم باد بود

حق بدید آن جمله را نادیده کرد
تا نگردم در فضیحت روی‌ زرد

باز رحمت پوستین دوزیم کرد
توبه ی شیرین چو جان روزیم کرد

هر چه کردم جمله ناکرده گرفت
طاعت ناکرده آورده گرفت

هم‌ چو سرو و سوسنم آزاد کرد
هم‌ چو بخت و دولتم دلشاد کرد

نام من در نامه ی پاکان نوشت
دوزخی بودم ببخشیدم بهشت

آه کردم چون رسن شد آه من
گشت آویزان رسن در چاه من

آن رسن بگرفتم و بیرون شدم
شاد و زفت و فربه و گلگون شدم

در بن چاهی همی‌بودم زبون
در همه عالم نمی‌گنجم کنون

آفرینها بر تو بادا ای خدا
ناگهان کردی مرا از غم جدا

گر سر هر موی من یابد زبان
شکرهای تو نیاید در بیان

می‌ زنم نعره درین روضه و عیون
خلق را یا لیت قومی یعلمون ...

توبه نصوح

درک این اشعار بری من کمی سخته ولی آهنگین بودنش خیلی زیباست

ممنون بابت قرار دادن این کتاب

برای کسانی که می خواهند انسان باشند و مثل بزرگان زندگی کنند کتاب عالی است

زیبا بود
بنده بسیار لذت بردم
متشکرم از سایت خوبتان