اسرار مرگ

نقل قول از erah:
nobleman عزیز
کاملا حرفت رو قبول دارم و به تمام حرفت معتقدم

و یه سوال پس چطور میشه که یه آدمی که سالهاست وصیت نامه نوشته و هر سال یه تغییراتی بهش میده، تا حالا زنده مونده؟

آخه خیلی وقته دلم میخواد یه وصیت نامه بنویسم ولی به قول شما میترسم،واقعا بمیرم
نه بخاطر اینکه از مرگ بترسم بلکه بخاطر علاقه ای که همه ما به زنده بودن و زندگی کردن داریم

نقل قول از erah:
مرسی آتش جان

ولی خاک سرده، یعنی بعد از مدتی همه اون فرد رو فراموش میکنند
حتی اونی که بهت میگه اگه تو نباشی میمیرم

نقل قول از مکتوب، پائولو کوئلیو:
میلتون اریکسون (Milton Ericsson) مبتکر روش درمانی جدیدی است که بر هزاران پزشک در ایالات متحده تأثیر گذاشته است. وقتی دوازده ساله بود، دچار فلج اطفال شد. ده ماه بعد، شنید که پزشکی به پدر و مادرش گفت:
پسرتان شب را تا صبح دوام نمی‌آورد.
اریکسون صدای گریه‌ی مادرش را شنید. فکر کرد که:
می‌دانم شاید اگر امشب را دوام بیاورم، مادرم این‌طور زجر نکشد.
و تصمیم گرفت تا سپیده دم روز بعد نخوابد. وقتی خورشید بالا آمد، به طرف مادرش فریاد زد:
آهای، من هنوز زنده‌ام!
چنان شادی عظیمی در خانه درگرفت که تصمیم گرفت همیشه تمام تلاشش را بکند که یک شب دیگر درد و رنج خانواده‌اش را عقب بیندازد.
اریکسون در سال 1990 در هفتاد و پنج سالگی درگذشت و از خود چندین کتاب مهم درباره‌ی ظرفیت عظیم انسان برای غلبه بر محدودیت‌هایش به جای گذاشت.

نقل قول از nobleman:
نقل قول از erah:من هر وقت از کسی خداحافظی میکنمبهش میگم: قراره بمیرم، یادت نره برام فاتحه بفرستیاکه اگه احیانا مردم، بگن یارو چقد خفن بوده، می دونسته!…
راستی کتابناکیای عزیز: اگه دو، سه ماه از من خبری نشد بدونین مردمبرام فاتحه بفرستین
erah جان احتمالاً می دونی تلقین چیه؟!شما با هربار گفتن این باورتون، به ناخودآگاهتون می قبولونید که به زودی زود می میرید و خونواده و دوستان تون رو در کتابناک داغدار می کنید!با گذشت زمان و تکرار مکرر اون باورتون، رفته رفته تصاویر جای کلمات رو می گیرند و اینجاست که احساس به یاری تصاویر میاد تا این باور رو بیشتر واقعی جلوه بده!و نتیجه ی طبیعی این فرایند، خدای ناکرده مرگ زودرس شما در آینده ی نزدیک خواهد بود.چرا نمیاید به جای پیش بینی مرگ تون، موفقیت و خوشبختی تون رو در آینده ی نزدیک تجسم کنید و به زبون بیارید؟تا اگه یه روزی به آدم موفقی تبدیل شدید، بگن یارو چقد خفن بوده، از موفقیت خودش در آینده خبر داشته!پس حداقل به خاطر خودتون هم که شده دیگه به مرگ فکر نکنید!
نظر خودم:اگه ما مطمئن می بودیم که بعد از مرگ، سر از یه جای آروم و ساکت و بی دردسر در میاریم و هیچ دغدغه ای اونجا نداریم و در عین حال می تونیم هر از گاهی از طریق مجرایی به خونواده و دوستامون سر بزنیم، قطعاً همه آرزوی مرگ می کردند.

نقل قول از erah:

من هر وقت از کسی خداحافظی میکنم

بهش میگم: قراره بمیرم، یادت نره برام فاتحه بفرستیا

که اگه احیانا مردم، بگن یارو چقد خفن بوده، می دونسته!…

راستی کتابناکیای عزیز: اگه دو، سه ماه از من خبری نشد بدونین مردم
برام فاتحه بفرستین

نقل قول از اتش:

مرگ برای اون فردی که مرده میتونه آرامش بخش و شیرین باشه
اما برای اطرافیان که یه عزیزی و از دست میدن خیلی تلخ و غم انگیز هست
برای همینه که همه از مرگ در فرارن و دوستش ندارن

نقل قول از خط سوم- هجو جاودان:
روزگارا

کاش می دانستی آنچه را که تو برگ برنده پنداری، من، جز تردستی ناشیانه‌ای نمی‌دانم در دستان تو. چیزی که مزورانه روزها و سالها بر مردمان نمودی و همگان را هراسناک کردی. آنچه را که تو معجز خویش می‌دانی، جز نمایه ی زوال و نگون‌ساری‌ات نتواند بود و من، مردی از تبار کوچک‌ترین بزرگمردان، جز لبخندی هرزه بر آن نثار نمی‌توانم کرد.