دو قرن سکوت

با درود به دوستان
دوقرن سکوت نسخه چاپ1331 حجمی بسیار اندک دارد و در نسخه تجدید شده زنده یاد استاد عبدالحسین زرین کوب فصلهای متعددی به آن افزوده است که از نظر ارزش و محتوا بر نسخه چاپ اول بسیار برتری دارد.

من متن اصلی این کتاب را دارم هرکسی لازم داشت بگه بهم

تصحیح:
یعنی به جای یکی.

نقل قول از f@rh@d:
تقدیم به همه کسانی که می گویند این کتاب سانسور شده است: (از زبان خود نویسنده)

بخش اول

مقدمه چاپ دوم
در تجدید نظری که درین کتاب، برای چاپ تازه ای کردم، روا ندیدم که همان کتاب نخستین را، بی هیچ کاستی و فزونی چاپ کنم. کیست که بعد از چند سال کتابی را که نوشته است بنگرد و در آن جای اضافه و نقصان نبیند؟ تنها، نه همین امثال عماد کاتب به این وسواس خاص دچار بوده اند، که بسیاری از مردم درباره کارهایی که کرده اند همین شیوه را دارند. اما محرک من، اگر فقط وسواس خاطری بود، شاید به همین اکتفا می کردم که بعضی لغت ها را جابجا کنم و بعضی عبارتها را پیش و پس ببرم. در تجدید نظری که در کتابی می کنند بسیار کسان بیش از این کاری نمی کنند. اما من ترتیب و شیوه کتاب اول را برهم زدم و کاری دیگر پیش گرفتم. از آنچه سخن شناسان و خرده گیران، در باب چاپ سابق گفته بودن، هرچه را وارد دیدم به منت پذیرفتم و در آن نظر کردم. در جایی که سخن از حقیقت جویی است چه ضرورت دارد که من بیهوده از آنچه سابق به خطا پنداشتم دفاع کنم و عبث لجاج و عناد ناروا ورزم؟ از این رو، درین فرصتی که برای تجدید نظر پیش آمد، قلم برداشتم و در کتاب خویش بر هرچه مشکوک و تاریک و نادرست بود، خط بطلان کشیدم. بسیاری از این موارد مشکوک و تاریک جاهایی بود که من در آن روزگار گذشته، نمی دانم از خامی یا تعصب، نتوانسته بودم به عیب و گناه و شکست ایران به درست اعتراف کنم. در آن روزگاران، چنان روح من از شور و حماسه لبریز بود که هرچه پاک و حق و مینوی بود از آن ایران می دانستم و هرچه را از آنِ ایران –ایران باستانی را می گویم- نبود زشت و پست و نادرست می شمردم. در سالهایی که پس از نشر آن کتاب بر من گذشت و در آن مدت، دمی از کار و اندیشه در باب همین دوره از تاریخ ایران، غافل نبودم در این رأی ناروای من، چنانکه شایسته است، خللی افتاد. خطای این گمان خطای تعصب آمیز را جبران کنم. آخر عهد و پیمانی که من با خواننده این کتاب دارم آن نیست که دانسته یا ندانسته، تاریخ گذشته را به زرق و دروغ و غرور و فریب بیالایم، عهد و پیمان من آنست که حقیقت را بجویم و آن را از هرچه دروغ و غرور و فریب است جدا کنم. در این صورت ممکن نبود که بر آنچه در کتاب خویش نادرست و مشکوک می دیدم از خامی و ستیزه رویی خویش، خط بطلان نکشم و خواننده ای را که شاید بر سخن من بیش از حد ضرورت اعتماد می ورزد با خویشتن به گمراهی بکشانم.
این حقیقت طلبی که من آن را شعار خویش می شمردم، وظیفه دیگری نیز بر عهده من داشت: می بایست آنچه را در این کتاب مبهم و مجمل گذاشته بودم، به پاس حقیقت روشن کنم. خواننده جوانی که آن کتاب سابق مرا خوانده بود، در ذهن خویش پرسش هایی می داشت که من در آنجا، بدان ها جوابی نداده بودم.
سبب سقوط و شکست ساسانیان چه بود، چه روی داد که صحرانوردان کم فرهنگ، سرنوشت تمدنی چنان عظیم و باشکوه را بر دست گرفتند؟ درین دو قرن، که تاریخ نویسان اخیر ما در باب آن سکوت کرده اند چه سبب داشت که زبان فارسی چون گمشده ای ناپیدا و بی نشان ماند؟ در آن مدت که شمشیر زنان ایران به هر بهانه ای بر تازیان می شوریدند و با عربان و مسلمانان جنگ و پیکار می کردند مغان و موبدان در برابر آیین مسلمانی چگونه بحث جدل می کردند؟ اینگونه سؤالها را که بر هر خاطری می گذشت لازم بود که در آن کتاب جواب بگویم. اما در چاپ نخستین پیرامون این مسائل نگشته بودم تا مگر به هنگام فرصت در مجلدی دیگر بدان سؤالها پاسخ بگویم... و هنگامی که به تجدید نظر در آن کتاب پرداختم، تا آن را برای چاپ دوم آماده سازم، گمان کردم که این فرصت بدست آمده است...

خوب این یعنی سانسور دیگه !!!

تقدیم به همه کسانی که می گویند این کتاب سانسور شده است: (از زبان خود نویسنده)

بخش اول

مقدمه چاپ دوم
در تجدید نظری که درین کتاب، برای چاپ تازه ای کردم، روا ندیدم که همان کتاب نخستین را، بی هیچ کاستی و فزونی چاپ کنم. کیست که بعد از چند سال کتابی را که نوشته است بنگرد و در آن جای اضافه و نقصان نبیند؟ تنها، نه همین امثال عماد کاتب به این وسواس خاص دچار بوده اند، که بسیاری از مردم درباره کارهایی که کرده اند همین شیوه را دارند. اما محرک من، اگر فقط وسواس خاطری بود، شاید به همین اکتفا می کردم که بعضی لغت ها را جابجا کنم و بعضی عبارتها را پیش و پس ببرم. در تجدید نظری که در کتابی می کنند بسیار کسان بیش از این کاری نمی کنند. اما من ترتیب و شیوه کتاب اول را برهم زدم و کاری دیگر پیش گرفتم. از آنچه سخن شناسان و خرده گیران، در باب چاپ سابق گفته بودن، هرچه را وارد دیدم به منت پذیرفتم و در آن نظر کردم. در جایی که سخن از حقیقت جویی است چه ضرورت دارد که من بیهوده از آنچه سابق به خطا پنداشتم دفاع کنم و عبث لجاج و عناد ناروا ورزم؟ از این رو، درین فرصتی که برای تجدید نظر پیش آمد، قلم برداشتم و در کتاب خویش بر هرچه مشکوک و تاریک و نادرست بود، خط بطلان کشیدم. بسیاری از این موارد مشکوک و تاریک جاهایی بود که من در آن روزگار گذشته، نمی دانم از خامی یا تعصب، نتوانسته بودم به عیب و گناه و شکست ایران به درست اعتراف کنم. در آن روزگاران، چنان روح من از شور و حماسه لبریز بود که هرچه پاک و حق و مینوی بود از آن ایران می دانستم و هرچه را از آنِ ایران –ایران باستانی را می گویم- نبود زشت و پست و نادرست می شمردم. در سالهایی که پس از نشر آن کتاب بر من گذشت و در آن مدت، دمی از کار و اندیشه در باب همین دوره از تاریخ ایران، غافل نبودم در این رأی ناروای من، چنانکه شایسته است، خللی افتاد. خطای این گمان خطای تعصب آمیز را جبران کنم. آخر عهد و پیمانی که من با خواننده این کتاب دارم آن نیست که دانسته یا ندانسته، تاریخ گذشته را به زرق و دروغ و غرور و فریب بیالایم، عهد و پیمان من آنست که حقیقت را بجویم و آن را از هرچه دروغ و غرور و فریب است جدا کنم. در این صورت ممکن نبود که بر آنچه در کتاب خویش نادرست و مشکوک می دیدم از خامی و ستیزه رویی خویش، خط بطلان نکشم و خواننده ای را که شاید بر سخن من بیش از حد ضرورت اعتماد می ورزد با خویشتن به گمراهی بکشانم.
این حقیقت طلبی که من آن را شعار خویش می شمردم، وظیفه دیگری نیز بر عهده من داشت: می بایست آنچه را در این کتاب مبهم و مجمل گذاشته بودم، به پاس حقیقت روشن کنم. خواننده جوانی که آن کتاب سابق مرا خوانده بود، در ذهن خویش پرسش هایی می داشت که من در آنجا، بدان ها جوابی نداده بودم.
سبب سقوط و شکست ساسانیان چه بود، چه روی داد که صحرانوردان کم فرهنگ، سرنوشت تمدنی چنان عظیم و باشکوه را بر دست گرفتند؟ درین دو قرن، که تاریخ نویسان اخیر ما در باب آن سکوت کرده اند چه سبب داشت که زبان فارسی چون گمشده ای ناپیدا و بی نشان ماند؟ در آن مدت که شمشیر زنان ایران به هر بهانه ای بر تازیان می شوریدند و با عربان و مسلمانان جنگ و پیکار می کردند مغان و موبدان در برابر آیین مسلمانی چگونه بحث جدل می کردند؟ اینگونه سؤالها را که بر هر خاطری می گذشت لازم بود که در آن کتاب جواب بگویم. اما در چاپ نخستین پیرامون این مسائل نگشته بودم تا مگر به هنگام فرصت در مجلدی دیگر بدان سؤالها پاسخ بگویم... و هنگامی که به تجدید نظر در آن کتاب پرداختم، تا آن را برای چاپ دوم آماده سازم، گمان کردم که این فرصت بدست آمده است...