Hiweb بوکیار - دانلود کتاب های انگلیسی دانشگاهی و علمی

با توجه به وضعیت مالکیت حقوقی این اثر، امکان دانلود آن وجود ندارد. اگر شما نسبت به این اثر محق هستید می‌توانید اجازه نشر الکترونیکی تمام یا بخشی از آن را به ما بدهید و یا آنرا از طریق کتابناک به فروش برسانید.
برای اطلاعات بیشتر صفحه «قوانین» و «فروش کتاب الکترونیکی» را مطالعه کنید.

فرار از مدرسه

فرار از مدرسه

.
کتاب فوق داستان زندگی و اندیشه های ابوحامد محمد غزالی (فیلسوف، متکلم و فقیه ایرانی و یکی از بزرگ‌ترین مردان تصوف سدهٔ پنجم هجری) است که زندگی بالنسبه کوتاه اما آکنده از فعالیت و تحرک داشته و تحولات شگرف زندگی غزالی تنوع وسیعی در آثار وی ایجاد کرده و مخصوصا تأثیر قابل ملاحظه ای در افکار و آثار علماء بعدی اسلام داشته است.

در حدیثی صحیح از پیامبر منقول است که در آغاز هر قرن مُجَدّدی از امت من ظهور می کند که به احیای تعالیم مغفول مانده ی دین، همت می گمارد.
بسیاری " مجدد راس ماته" و احیاگر قرن ششم را غزالی دانسته اند که وجهه ی همت خود را بر احیای گوهر مغفول مانده ی اسلام یعنی اخلاق متمرکز ساخت.
غزالی یکی از بزرگانی است که به نسبت زندگی نامه ی فکری خود در کتاب ارجمند" المنقذمن الضلال " اقدام کرده و این زندگینامه با قلم مو شکاف و فخیم عبدالحسین زرین کوب با نثری روان و کم پیرایه در این کتاب آمده است
با این همه تحقیق که تاکنون در احوال و آثار ابوحامد غزالی انجام یافته است هنوز درباره زندگی و اندیشه او موارد ابهام کم نیست. این نکته نه فقط ناشی از تاریکیهایی است که بر تاریخ عصر او، تاریخ عصر سلاجقه، سایه افکنده است بلکه تا حد زیادی نیز ناشی از
تنوع و پراکندگی آثار اوست که بعضی از آنها هنوز فقط به صورت نسخه های خطی است، برخی چاپ دقیق انتقادی ندارد، پاره یی با عنوانهای مختلف دیگر نیز یاده شده است، و تعدادی را دیگران به نام او برساخته اند یا بهرحال اصالت آنها محل تردیدست.
بعلاوه، وسعت و تنوع قلمرو آثار و افکار وی که غالباً نیز مشحون از سخنان تازه یا توجیه های بی سابقه است، امکان احاطه پژوهنده را بر سراسر قلمرو کار او دشوار می کند.
چرا که در همه تاریخ فرهنگ اسلامی شاید کمتر کسی را بتوان یافت که بقدر غزالی تنوع تمام عرصه یک فرهنگ را در زندگی و اندیشه خویش به این حد پر مایه و جاندار تصویر کرده است و...

فهرست مطالب کتاب:
کودکی و جوانی / درس امام الحرمین/ لشکرگاه/ در نظامیه بغداد/ فرار از مدرسه/ در کشمکش رهایی و گریز/ فیلسوف، ضد فلسفه/ سبک و آثار/ بازگشت / مدرسه یا خانقاه؟

بخشهایی از کتاب:
در سال 450هـ.ق در طوس و در خانواده ی مردی پشم ریس ( غزال )، کودکی به دنیا آمد که نامش را محمد گذاشتند. پدر فردی بی سواد ولی علاقه مند به تصوف و فقه بود و دوست داشت فرزندانش به رغم خودش، اهل علم باشند و چنین شد. احمد برادر کوچک تر بود که به راه تصوف رفت ولی محمد اهل فکر و تحقیق بود و در پی علم از طوس به جرجان رفت و باز به طوس بازگشت. در این زمان بیست ساله بود و خراسان مرکز برخورد افکار و اندیشه های پیروان مذهب شافعی و حنفی و شیعی و اسماعیلی بود.

غزالی که اکنون به اوج اقتدار و اشتهار علمی رسیده بود، احساس رضایت نمی کرد. می دید که چگونه امرا بر سر قدرت علیه یکدیگر توطئه می چیدند و خون هم را می ریختند و از همه بدتر می دید که فقها و علما چگونه برای پیروزی در مناظرات و ارضای نفس، حق را زیر پا می گذارند. بدینسان کم کم خود را بر سر یک دوراهی دید که بماند و به شهرت و تحسینِ مریدان و قدرتمندان دل خوش دارد یا از مدرسه و قیل و قال آن بگریزد تا با خدای خود وارد معامله شود و غزالی پس از شش ماه بحران روحی و دودلی، راه دوم را انتخاب کرد.

کیمیایی که غزالی برای نیل به سعادت تبلیغ می کرد تلفیقی بود از معامله و مکاشفه. معامله یعنی عبادت و ذکر و ریاضت که مقدمه ای بشود برای مکاشفه و یقین. نقد غزالی بر فقه و کلام و فلسفه از این رو بود که جای معامله و اخلاق را تنگ کرده اند و وافی به مقصد و کافی به مقصود نیستند. قسمت اصلی دین اخلاق است که مغفول مانده و نیاز به احیاء و بازسازی دارد. در واقع غزالی کتاب احیاء العلوم و کیمیای سعادت را برای تامین این غایت بود که نگاشت. معامله و عبادت و ریاضت به تزکیه ی نفس و تصفیه ی قلب می انجامد و محتاج کشش الهی و کوشش انسانی است ولی مکاشفه تنها وابسته به لطف و عنایت الهی است. بدینسان غزالی " یقین گمشده ای" را که عمری در جستجویش بود نهایتا در طریقت و تصوف یافت. جستجویی که از دل تحمل فقر و مشقات و آوارگی های فراوان گذشت و برای یافتن آن یقین گمشده، تمام تعینات و تشخصات دنیایی و عملی را فدا کرد تا از طریق "معامله" به " مکاشفه " و یقین برسد. غزالی ضمن بازگویی تمثیل چینیان و رومیان، حکایت تصفیه قلب را باز می کند که طی آن چینی ها با صیقل زدن دیوار توانستند زیبایی نقاشی رومیان را با جلای بیشتر باز تابانند بدون آن که از هیچ رنگی استفاده کنند. زرین کوب می گوید غزالی مثل دکارت از کوچه شک شروع کرد ولی مثل پاسکال از بزرگراه قلب و یقین سر در آورد.

غزالی مثل دکارت از کوچه شک شروع کرد ولی مثل پاسکال از بزرگراه قلب و یقین سر در آورد.

حق تکثیر :
ت‍ه‍ران‌: نشرام‍ی‍رک‍ب‍ی‍ر‏‫، چاپ دوازدهم ۱۳۹۲.‬

● برای آگاهی یافتن از چگونگی مطالعه این کتاب، ویکی کتابناک را ببینید.

» کتابناکهای مرتبط:
دو قرن سکوت
از کوچۀ رندان
پله پله تا ملاقات خدا

آگهی
نسخه ها
4.4 / 5
با 59 رای
امتیاز دهید
5 4 3 2 1


دیدگاه‌ها: 20
۱۳۹۱/۱۲/۲۳


پاسخنگارش دیدگاه
mohsen21
Member
نقل قول از vahid2451:

راجع به عزاداری حضرت حمزه رحمة الله علیه ! :
پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) از کنار خانه دو گروه از انصار به نام بنى عبدالاشهل و بنى ظفر گذشتند که بر شهیدان احد گریه و عزادارى مى‏کردند. چشمان مبارکش پر از اشک شد و آنگاه فرمود: حمزه گریه کننده کافى ندارد. سعد بن معاذ و اسید بن خضیر که از یاران آن حضرت بودند در هنگام بازگشت به خانه‏اى از بنى عبدالاشهل دستور دادند زنان جلسه گریه و عزادارى را رها ساخته و به خانه حمزه بروند و براى عموى پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) گریه و عزادارى کنند.

از این دست روایات بسیار است و به خوبى مسأله عزادارى و گریه، و چگونگى آن در صدر اسلام را نشان می دهد و نشان مى‏دهد هیچ گونه منعى در مورد آن از جانب پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) صورت نگرفته و بلکه آن حضرت بر گریه و عزادارى براى عمویشان حمزه تشویق مى‏نموده اند.

پس از پایان نبرد احد رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم راهى شهر مدینه شد، در آن هنگام زنان انصار در سوگ شهداى خویش مى‏گریستند. پیامبر با شنیدن مویه عزاداران، از شهادت و غربت عمویش حمزه یاد کرد و فرمود:
‏ « و لکن حمزة لا بواکى له؛ اما عمویم حمزة گریه کننده‏اى ندارد. »
‏ پیامبر پس از اندکى استراحت، صداى ناله زنان انصار را شنیدند که براى حمزه مى‏گریستند.
‏ ابن عبدالبر مى‏گوید: تا به امروز زنان انصار پیش از گریه بر مردگان خویش، نخست بر حمزه مى‏گریند. الاستیعاب، قرطبى، ج 1، ص 275؛ مسند احمد، ج 2، ص 40؛ شفاء الغرام، ج 2، ص 347



به خیلی از احادیث نمیشه اعتماد کرد چه برسه به روایات. گریه و زاری اجباری و آیینی چه خاصیتی میتونه داشته باشه؟ جز اینکه مردم رو به غصه خوردن عادت میده و روح و روانشون رو بیمار میکنه. «بگذار برخیزد مردم بی لبخند بگذار برخیزد»شاملو

این روایت! هم تقدیم به همه ی کسانی که در همه حال شادی رو به غم ترجیح میدن:

به جهانیان بگو که شما به گیتی (از پس درگذشتگان) شیون و مویه و گریستن نادانانه مکنید، «چه به همان اندازه بدی و سختی به روان گذشتگان شما رسد»
ارداویرافنامه فرگرد 16
شاید برای شما ارداویرافنامه از اینگونه روایات معتبرتر نباشه ولی (از نظر روانشناسی و منطق) مفیدتر هست.
نقل قول  
vahid2451
Member
راجع به عزاداری حضرت حمزه رحمة الله علیه ! :
پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) از کنار خانه دو گروه از انصار به نام بنى عبدالاشهل و بنى ظفر گذشتند که بر شهیدان احد گریه و عزادارى مى‏کردند. چشمان مبارکش پر از اشک شد و آنگاه فرمود: حمزه گریه کننده کافى ندارد. سعد بن معاذ و اسید بن خضیر که از یاران آن حضرت بودند در هنگام بازگشت به خانه‏اى از بنى عبدالاشهل دستور دادند زنان جلسه گریه و عزادارى را رها ساخته و به خانه حمزه بروند و براى عموى پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) گریه و عزادارى کنند.

از این دست روایات بسیار است و به خوبى مسأله عزادارى و گریه، و چگونگى آن در صدر اسلام را نشان می دهد و نشان مى‏دهد هیچ گونه منعى در مورد آن از جانب پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) صورت نگرفته و بلکه آن حضرت بر گریه و عزادارى براى عمویشان حمزه تشویق مى‏نموده اند.

پس از پایان نبرد احد رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم راهى شهر مدینه شد، در آن هنگام زنان انصار در سوگ شهداى خویش مى‏گریستند. پیامبر با شنیدن مویه عزاداران، از شهادت و غربت عمویش حمزه یاد کرد و فرمود:
‏ « و لکن حمزة لا بواکى له؛ اما عمویم حمزة گریه کننده‏اى ندارد. »
‏ پیامبر پس از اندکى استراحت، صداى ناله زنان انصار را شنیدند که براى حمزه مى‏گریستند.
‏ ابن عبدالبر مى‏گوید: تا به امروز زنان انصار پیش از گریه بر مردگان خویش، نخست بر حمزه مى‏گریند. الاستیعاب، قرطبى، ج 1، ص 275؛ مسند احمد، ج 2، ص 40؛ شفاء الغرام، ج 2، ص 347

برای مشاهده سایر روایات به این لینک ها مراجعه کنید :
http://valiasr-aj.com/fa/page.php?bank=maghalat&id=17
http://www.pasokhgoo.ir/book/export/html/2402
نقل قول  
fatimahm
Member
میشه آزاد فکر کرد... حتی درباره ی دین!
نقل قول  
abeobh123
Member
دوستان فرهیخته خواندن این کتاب را برای آشنایی با میراث گرانبهای مان از دست ندهید.
نقل قول  
mansour_smit
Member
به قول حافظ:
زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نیست
در حق ما هر چه گوید جای هیچ اکراه نیست
در طریقت هر چه پیش سالک آید خیر اوست
در صراط مستقیم ای دل کسی گمراه نیست
تا چه بازی رخ نماید بیدقی خواهیم راند
عرصه شطرنج رندان را مجال شاه نیست
چیست این سقف بلند ساده بسیارنقش
زین معما هیچ دانا در جهان آگاه نیست
این چه استغناست یا رب وین چه قادر حکمت است
کاین همه زخم نهان هست و مجال آه نیست
صاحب دیوان ما گویی نمی‌داند حساب
کاندر این طغرا نشان حسبه لله نیست
هر که خواهد گو بیا و هر چه خواهد گو بگو
کبر و ناز و حاجب و دربان بدین درگاه نیست
بر در میخانه رفتن کار یک رنگان بود
خودفروشان را به کوی می فروشان راه نیست
هر چه هست از قامت ناساز بی اندام ماست
ور نه تشریف تو بر بالای کس کوتاه نیست
بنده پیر خراباتم که لطفش دایم است
ور نه لطف شیخ و زاهد گاه هست و گاه نیست
حافظ ار بر صدر ننشیند ز عالی مشربیست
عاشق دردی کش اندربند مال و جاه نیست
نقل قول  
نقل قول از utab:

درود ؛
بد نیست بعضی دوستان به جای شعار دادن کتاب اندیشه های امام محمد غزالی رو بخونند بعد درباره اش مطلب بنویسند ...
مشکل فکرهای بسته این است که دهانشان یکسره باز است .بدون خواندن کتاب و بدون دانستن اندیشه های یک شخص که نمیشه درباره اون شخص سخن گفت !!!!

یکسری اشخاص که متاسفانه کم هم نیستند از خواندن کتابهایی که به نظرشان مخالف با اعتقاداتشون است ترس دارند .

جهل این است که شما یکسری کتاب رو بترسی بخونی ....همه کتابها رو باید خوند از موافق تا مخالف و ضمنا" موقع خواندن کتاب باید تعصبات رو کنار گذاشت و با تفکر و اندیشه خواند

نزدیک عید است و من هم از همین جا پیشاپیش نوروز باستانی رو خدمت همه اعضا گرامی تبریک عرض نموده و برای همگی سال شیرین و خوبی رو آرزومندم .......
شاد باشید و سلامت
نقل قول  
civil84
Member
غزالی با مکر و شیطنتی که درباره ی یزید اظهارنظر می کند، اگر با همین معیار بخواهیم درباره ی ستمگران و جبّاران تاریخ اظهارنظر کنیم، به یقین هیچ حاکم ستمگری باقی نمی ماند و دامن همه آنها از هرگونه جنایتی پاک می گردد.
نقل قول  
civil84
Member
بنده مشکلی با بررسی اندیشه ها و آثار غزالی ندارم
خیلی هم خوبه
ولی یکی از دوستان مطلبی نوشته بود که علمای اسلام .... که در جواب ایشون مطالبی عرض کردم
خدمت آن دوستانی هم که جوش آورده اند عرض می کنم که:
به قول معروف آن یک پشه هم شمایید من هیچ چی نیستم
نقل قول  
civil84
Member
با سلام خدمت دوست عزیزم sagaliga
متاسفانه کسانی که بیسواد هستند فقط جنجال به پا می کنند و کار دیگه بلد نیستند که چند نمونه در این صفحه مشاهده میکنید

علاقه مندان به لینک زیر هم می توانند مراجعه کنند:
http://tazohor.com/%D9%83%D9%81%D8%B1%D9...5-%D9%85%D8%AD/

امیر علی شیر نوایی ( م ۹۰۶ ق ) در پاسخ به غزالی این دو بیت را سروده است :

ای که گفتی بر یزید و آل او لعنت مکن

زان که شاید حق تعالی کرده باشد رحمتش

آنچه با آل نبی کرد او، اگر بخشد خدای

هم ببخشاید مرا گر کرده باشم لعنتش
نقل قول  
sagaliga
Member
درود به همه دوستان. دوست عزیزمان civil84 لینکی در مورد مطلب بسیار قابل توجهی درباره غزالی معرفی نموده اند. برداشت من از مطلب این است: قتل امام حسین (ع) به دست یا فرمان یزید (حداقل از منظر ما شیعیان اهل بیت) نفرت انگیزترین کار ممکن است. در واقع این عمل، حد نهایی متصور جهل، حرص، دنیاپرستی و بسیاری رذایل دیگر است که از یک انسان برمی آید. غزالی درواقع دست به گزینش یک "حد غایی" زده و اوج (اوج که نه، حضیض) ذلت را نشانه رفته که از منظر ما مسلمانان هیچ راه برگشتی برای آمران یا مجریان این عمل باقی نگذاشته، اما غزالی می گوید داور خداست و درهای توبه حتی برای این روسیاه ترین موجود نیز بسته نیست. به هر حال نسبت به غیب، ما بی خبرتر از آنیم که صلاحیت محکومیت قطعی کسی را داشته باشیم، حتی اگر این شخص یزید باشد، چه رسد به انسان های دیگر. در هر حال همانگونه که قبلاً نیز عرض کردم، این مطلب با دیدی بیشتر "عارفانه" (تا متشرعانه) قابل هضم تر است.
در پایان، مجددا همه دوستان را به سعه صدر بیشتر دعوت می کنم. روحیه بعضی دوستان، بیشتر به درد میادین "پینت بال" یا شوالیه گری می خورد تا بحث در مورد کتاب! بیایید به جای اینکه عقایدمان را بر سر هم بکوبیم، پرتوی هر چند ناچیز بر موضوع کتاب بیفکنیم تا به یاری هم و در پرتو نکاتی که به هم یادآور می شویم، تصویری هر چه نزدیکتر به حقیقت موضوع خلق کنیم. با سپاس از همه دوستان
نقل قول  

درج دیدگاه مختص اعضا است! برای ورود به حساب خود اینجا و برای عضویت اینجا کلیک کنید.


Powered by You