Hiweb بوکیار - دانلود کتاب های انگلیسی دانشگاهی و علمی

دیوان غزلیات خواجو کرمانی

سروده: کمال‌الدین ابوالعطا محمد بن علی متخلص به خواجوی کرمانی

وی در سال ٦٨٩ هجری قمری به دنیا آمد، او فضایل مقدماتی را در کرمان کسب کرد و سپس راهی شیراز شد و از محضر پرفیض علمای آن دیار توشه‌ها اندوخت و چندی نیز در اصفهان رحل اقامت افکند. خواجو در سال ٧٥٣ هجری وفات یافت و در شیراز مدفون گردید. وی را در جوار دروازه قرآن شیراز بر دامنه‌ی کوه الله‌اکبر دفن کرده‌اند. اشعار عارفانه‌ی خواجو بسیار زیبا و گاه حیرت‌انگیزند. او در اشعار خود معانی عرفانی زیبا را به همراه تصاویر ناب ارایه می‌کند. خواجوی کرمانی درمثنوی از نظامی پیروی می‌کند ولی روان‌تر از او می‌سراید. مثنوی همای و همایون، منظومه‌ی گل و نوروز، کمال نامه، روضة الانوار و گوهر نامه عناوین مهم‌ترین آثار اویند. برخی از آثار او حتی مورد اقبال شاعران بنامی چون حافظ قرار گرفته است، چنان‌که بیش از ١٢٠ غزل حافظ با استقبال از آثار خواجو سروده شده است. وی در سرودن غزل، قصیده و مثنوی توانایی داشته اما به جهت این‌که در فاصله‌ی زمانی زندگی دو شاعر گران‌قدر یعنی سعدی و حافظ، می‌زیسته تقریباً گمنام واقع شده و مقام شاعری وی چنان‌که باید شناخته نشده است.

آثار
دیوان؛ شامل قصاید، غزلیات، قطعات، ترجیعات و رباعیات که برروی هم به دو بخش صنایع الکمال و بدایع الجمال تقسیم می‌شود.
شش مثنوی؛ در وزن‌های گوناگون با این نام‌ها :

سام نامه، همای وهمایون، گل و نوروز، روضه الانوار، کمال نامه و گوهر نامه. پنج مثنوی اخیر بر روی هم خمسهٔ خواجو را تشکیل می‌دهد.

● برای آگاهی یافتن از چگونگی مطالعه این کتاب، ویکی کتابناک را ببینید.

» کتابناکهای مرتبط:
بحر طویل
دیوان دهقان سامانی
دیوان حکیم فرخی سیستانی

آگهی
نسخه ها
PDF
حجم: 4 مگابایت
دریافت ها: 20083
تعداد صفحات: 947
4.5 / 5
با 415 رای
امتیاز دهید
5 4 3 2 1

دانلود
دیدگاه‌ها: 14
۱۳۸۷/۰۶/۳۱


پاسخنگارش دیدگاه
persica1400
Member
رنج از کسی بریم که دردش دوای ماست
زخم از کسی خوریم که رنجش شفای ماست
جائی سرای توست که جای سرای نیست
وانگه در سرای تو خلوتسرای ماست
گر ما خطا کنیم عطای تو بی حد است
نومیدی از عطای تو حد خطای ماست
روزی گدای کوی خودم خوان که بنده را
این سلطنت بس است که گوئی گدای ماست
حاجت به خونبها نبود چون تو می‌کشی
مقتول خنجر تو شدن خونبهای ماست
ما را بدست خویش بکش کان نوازش است
دشنام اگر ز لفظ تو باشد دعای ماست
گر می‌کَشی رهینم و گر می‌کُشی رهی
هر ناسزا که آن ز تو آید سزای ماست
زهر ار چنان که دوست دهد نوش دارو است
درد ار چنانک یار فرستد دوای ماست
نقل قول  
hoshimo
Member


ز تــو بــا تــو راز گــویم به زبـان بی‌زبانی.
به تو از تو راه جویم به نشان بی‌نشانی.
چه شوی ز دیده پنهان که چو روز می‌نماید،
رخ همــچو آفــتابت ز نقــاب آســــمانی.
تو چه معنی لطیفی، که مجرد از دلیلی.
تو چه آیتی شـریفی، که مـنزه از بیانی.
ز تو دیده چــون بدوزم، که تویی چراغ دیده.
ز تو کی کـنـار گـیرم، که تو در مــیان جانی.
همه پرتو و تو شمعی، همه عنصر و تو روحی؛
همه قطره و تو بحری، همه گوهر و تو کانی.
چو تو صورتی ندیدم، همه مو به مو لطایف.
چو تو سورتی نخواندم، همه سر به سر معانی.
به جنایتم چه بینی؟ به عنایتم نظر کن؛
که نگه کنند شاهان، سوی بندگان جانی.
. . . .

نقل قول  
pegasoos61
Member
من این کتاب را دانلود نمودم. اما امکان جستجوی کلمه ای خاص یا دسترسی مستقیم وجود ندارد. آیا این مشکل قابل رفع شدن است؟
نقل قول  
ای لبت باده ‌فروش و لب من باده‌ پرست
جانم از جام می عشق تو دیوانه و مست

آنچنان در دل تنگم زده‌ئی خیمۀ انس
که کسی را نبود جز تو درو جای نشست

تا ابد مست بیفتد چو من از ساغر عشق
می پرستی که بود بیخبر از جام الست

تو مپندار که از خود خبرم هست که نیست
یا دلم بستۀ بند کمرت نیست که هست

کار هر روز تو چون باده فروشی باشد
نتوان گفت به خواجو که مشو باده پرست
نقل قول  
باده پرست

دوشم از کوی مغان دست بدست آوردند
ز خرابات سوی صومعه مست آوردند

هیچ می خواره ندارد طمع حور و بهشت
این بشارت به منِ باده پرست آوردند

ساقیانش ز می عشق تو کردندم نیست
بمیی دیگرم از نیست به هست آوردند

زلف و خال و خط و خوبان همه رنجست ، آنها
از کجا این همه تشویش بدست آوردند

این شگرفان که نگنجند در آفاق از حسن
در چنین سینۀ تنگ از چه نشست آوردند

قلب و سالوس و ریا را نشکستند درست
مگر این قوم که در زلف شکست آوردند
نقل قول  
ms toha
Member
متشكرم دست درد نكنه
نقل قول  
Hum Max
Member
با تشکر از کتابهای خوبتون.
درباره ی کتابهای شعر دو نکته دارم:
اول اینکه تیترِ اشعارِ کلاسیک و مخصوصاً غزلهایی که من دیدم مثل صائب و غیره خیلی درشته.
و دوم اینکه کاش دیوان کامل بیدل رو هم داشتید.
نقل قول  
persica1400
Member
مگذر ای یار و درین واقعه مگذار مرا
چون شدم صید تو بر گیر و نگهدار مرا
اگرم زار کشی می‌کش و بیزار مشو
زاریم بین و ازین بیش میازار مرا
چون در افتاده‌ام از پای و ندارم سر خویش
دست من گیر و دل خسته بدست آر مرا
بی گل روی تو بس خار که در پای منست
کیست کز پای برون آورد این خار مرا
برو ای بلبل شوریده که بی گلروئی
نکشد گوشهٔ خاطر سوی گلزار مرا
هر که خواهد که بیک جرعه مرا دریابد
گو طلب کن بدر خانهٔ خمار مرا
تا شوم فاش بدیوانگی و سرمستی
مست وآشفته برآرید ببازار مرا
چند پندم دهی ای زاهد و وعظم گوئی
دلق و تسبیح ترا خرقه و زنار مرا
ز آستانم ز چه بیرون فکنی چون خواجو
خاک را هم ز سرم بگذر و بگذار مرا
نقل قول  
james007
Member
با سلام من عضو جدید هستم از سایت خوشم امد
با تشکر
نقل قول  
soorena
Member
جالب است. بسیاری از محتویات شعرهای حافظ با این کتاب یکی است.
نقل قول  

درج دیدگاه مختص اعضا است! برای ورود به حساب خود اینجا و برای عضویت اینجا کلیک کنید.


Powered by You